Asi Am I

عاصی‌ام این روزا…

برای روز جهانی پناهندگان- نقل یک خاطره

شب بود. هوا سرد بود. نشسته بودیم توی یکی از این غذافروشی‌های کوچک نزدیک هاستل. غذایمان تمام شده بود و داشتیم سر موضوعی، بحث می‌کردیم. تصمیم گرفتیم بحث را در راه ادامه بدهیم. از مغازه که آمدیم بیرون، هفت مرد جوان هموطن بیرون ایستاده بودند. سلام و احوالپرسی کردند و شروع کردیم به صحبت. دنبال جایی می‌گشتند که امشب را تا صبح در آنجا سر کنند، بدون پاسپورت. دو همراهمان باهاشان همدلی کردند. ایستادیم به بحث که چه کنیم.  صاحب هاستل قبولشان می‌کند؟! شک داشتیم اما دلمان هم نمی‌آمد کمک نکنیم خوش بین نبودم. اصلاً راستش را بخواهید، ترسیده بودم. مردها بین 17 تا 40 سال بودند و داستان فرارشان را تا برسیم، تعریف کردند؛ داستان‌هایی که البته هیچ کدام‌مان باور نکردیم! همه با هم در یکی از کمپ‌ها آشنا شده بودند و حالا بیش از نیمی از مسیر را با سختی‌های فراوان پیموده بودند. جز لباس تنشان و پول چیزی نداشتند. نه کیف، نه پاسپورت. برایم عجیب بود. فکر کردم آدم باید به چه مرحله‌ای از زندگی برسد که همه چیز را رها کند و این طوری به آب و آتش بزند. رها، رها از همه چیز و همه کس… تنها، تنهای تنها… همه چیز را با هم چک کردیم ( آنها در شهر مجاور در هتلی بودند و برای چند ساعت آمده‌بودند اینجا و امشب را ماندنی شده‌اند برای همین پاسپورت ندارند!) در بار هتل نشستیم به گفت و گو و خنده. اتاق را گرفتند. صبح سر صبحانه، خداحافظی کردیم و این آخرین باری بود که ما 11 نفر همدیگر را دیدیم. یک برخورد و تمام. حالا هر کدام‌مان در گوشه‌ای از دنیا به کاری مشغولیم. و من از صمیم قلب امیدوارم همه‌شان به آن چیزی که این همه برایش خطر کرده بودند، رسیده باشند. مخصوصاً آن پسرک نحیف و کم‌حرف 17 ساله که حتی تصور خطرهایی که به جان خریده بود، برایم غیرممکن است. 

سرچینگ فور لاو، آپ این دِ ایر

گفتم: «ببخشید. می‌تونم بشینم؟!» و لبخند زدم. بلیط دستم بود.
بلند شد با لبخند آمد بیرون. رفتم نشستم کنار پنجره. همیشه «ویندو سیت» می‌گیرم. مگر این که شب باشد و مسیر برایم آشنا. آن وقت دیگر می‌توانم با خیال راحت به مامور صدور بلیط بگویم که صندلی‌ام را کنار راهرو بگذارد.
کمی به بیرون نگاه کردم. کمی نوشتم. کمی عکاسی کردم. کمی خوابیدم حتی. 4 ساعت بی آن که با هم حرفی بزنیم گذشت. یک ساعت آخر اما شروع شد. حرفی زد که یادم نیست. جواب دادم. دوست داشتم حرف بزنیم، او هم. از سفرهای قبلی‌ام برایش تعریف کردم .از کار و زندگی‌اش گفت. به مهماندارها خندیدیم. از بالا چشم دوختیم به زمین‌های ناشناخته‌ی زیرپایمان. هواپیما که ایستاد، خداحافظی کردیم. او در همان شهر می‌ماند و من قرار بود جاهای دیگری بروم با دوستان دیگرم. فراموشش کردم.

از صف چکینگ پاسپورت گذشتم. آمدم کنار ریل چمدان‌ها. خسته بودم بعد از دو روز پراسترس در راه بودن. چشم دوخته بودم به چمدان‌ها که می‌آمدند و می‌رفتند و چمدانم… کسی  چند قدم آن طرفتر، با هیجان دست تکان داد. سلام کرد. شناختمش. لبخند زدم و سلام کردم. نیامد جلو. من هم رویم را برگرداندم. متعجب مانده بودم که چه طور زمان برگشتمان بکی شده و چرا در فرودگاه، قبل از پرواز ندیده بودمش. چمدانم آمد. گرفتم و بی خداحافظی رفتم. چمدان را گذاشتم پیش دوستانم و رفتم دستشویی. چند مشت آب به صورتم زدم. کیف لوازم آرایش را از کوله‌ی سنگینم درآوردم. خط چشم، رژ لب، کرم مرطوب کنند، خط ابرو، عطر، موهایم را مرتب کردم. توی آئینه‌ی دستشویی به خودم لبخند زدم. حالم جا آمده بود. رفتم کنار دوستانم. چشم گرداندم ببینمش. نبود. رفته بود.

هی بلک سوآن!

بلک سوآن درونم زنده‌س انگار. این روزا حرکات کم‌محسوسی داره. مرده بود قبلاً…

بلد نیستیم

شب آخر بود. از نیمه شب گذشته. گفتم من که کله‌ی سحر بلند نمی‌شم! خندیدم. آنها چیزی نگفتند. حرف زدیم.
گفتم پس الان خدافظی کنیم که اگه فردا بیدار نشدم… گفت: خدافظ! خندید.
تمام روزهای بعد از آن شب، به این فکر می‌کنم که چرا همه‌ی این مدت این همه در برابر هم گارد گرفتیم. چرا راحت نبودیم. چرا تجربه نکردیم. چرا نگذاشتیم به هردومان خوش بگذرد. چرا این همه سخت برخورد کردیم. بلد نبودیم. از دست رفت…

عکس!

به وجد آمده بودم. با ذوق گفتم: من دوست دارم اینجا یه عااالمه عکس بگیرم.
سریع گفت: اما من دوست دارم تنهایی قدم بزنم و فقط نگاه کنم. همین!
چیزی نگفتم.
جلوی یکی از مهمترین مجسمه‌ها که رسیدیم. گفت خب بیا ازت عکس بگیرم اینجا. اصرار کرد. قبول نکردم.
شوخی کرد. حرف زد. سرد جوابش را دادم. خداحافظی کردم و با خیل عظیم تجربیات تنهایش گذاشتم. خودم تمام آن شصتاد کیلومتر را قدم زدم. سلف پرتره گرفتم! به آدم‌ها نگاه کردم. خسته شدم. ناهار خوردم.
آمد زد سر شانه‌ام. با خنده و شوخی. دوباره پیشنهاد کرد که با فلان تابلو عکس بگیرم. لبخند زدم و رد کردم. عکس‌های خوبی در موزه دارد. ایستاده لبخند زده و با تابلوها و مجسمه‌ها عکس گرفته.
آدم‌ها همیشه ناامیدم می‌کنند برای همین همیشه فقط روی خودم حساب می‌کنم.
به هر حال… مهم نیست.

من نه منم!

همیشه آدم‌ها تو را طور دیگری می‌بینند. یا خیلی بیشتر، یا خیلی کمتر. اصلاً حد وسط ندارد و این همیشه دست و پای آدم را می‌بیندد. متنفرم از این وضعیت:(

بی روایت

روایت، نیمی از ماجراست…

جنون کلاه!

یه کلاه و شال قرمز و کرم خیلی خفن خریدم.
تا می‌بینه میگه: دیوونه آخه اینو کجا می‌تونی بپوشی؟! اینم عین بقیه‌ی کلاه‌هات می‌مونه رو دستت…
می‌گم: اشکال نداره. خیلی خوشگله. دوسش دارم. اصن جنون کلاه گرفتم دوس دارم هی کلاه‌های خوشگل بخرم. دلم خواسته!
خداییشم خیلی خوشگله. کاش یه موقعیتی پیش بیاد زودتر بپوشمشون…

کنده!

تمام امروزم را صرف کارش کرده‌ام، بخش قابل توجهی از دیروز و زمان‌های زیادی را هم از روزهای قبل.
مدام می‌گوید: کار کنده! جمله‌اش و پیام‌های فینگیلیش طولانی گاه و بیگاهش کفری‌ام می‌کند. اما کارش را دوست دارم و محترم بودنش را! کارش شیک است و خودش آدم محترمی که سر ماه حقوقم را هر چند کم، داخل پاکت می‌گذارد و با لبخند تحویل می‌دهد. برعکس خیلی‌ها که در این چند سال باهاشان کار کرده‌ام!
بلد نیستم “نه” بگویم یا همین خود “بلد نیستم” را! حرف‌هایش را قبول می‌کنم و اگر کاری می‌خواهد که تا قبل از این انجام نداده‌ام، مهلت می‌گیرم به این در و آن در می‌زنم و برایش انجام می‌دهم حرف‌ها و ایرادهایش اما، دیوانه‌ام می‌کند. برای منی که بلد نیستم “طبق دستورالعمل” کار کنم، فرمایشاتش اعصاب خورد کن است اما باز هم تاب می‌آورم…
فقط گاهی که عصبانی می‌شوم، گاهی که فشار کارها زیاد می‌شود، به خودم فحش می‌دهم و قول که کارها را کنار بگذارم. دانشجوی درس خوان دانشگاه بشوم. بروم برای آیلتز بخوانم و روزهای زوج بروم باشگاه، با دخترها درباره‌ی لوازم آرایش جدید، همسر، مد روز و [...] صحبت کنم!