قدم اول سیستم است؛ سیستمی غیر مبتنی بر افراد! آنچه در ایران از آن رنج میبریم ریشه اش این است که سازمانهای ما بسیار وابسته به افراد هستند؛ این مساله در مورد نخبگان هم صدق می کند! یعنی اگر نخبه ای سیستم یا سازمانی راه اندازی/مدیریت می کند؛ باید تا می تواند دست افراد(بیشتر شخصیت ها و حتی خودش) را از آن کوتاه کند. این طور نشود که بگوییم علی اکبر که از اینجا برود چی میشه! یا من که برم سر سیستمم چی میاد؟! هویت سازمان را با طراحی یک سیستم از هویت افراد جدا کنیم. یه نمونه ی ساده اش اینه که مثلن توی یه سیستم کاغذی روتین؛ به جای اینکه مدیر عامل امضا کنه و اسم بنویسه پای برگه، مهر مدیریت را بزنه!(این یک نمود خیلی ساده بود)

دوم اینکه به نظرم دوره ی دانشگاه خیلی دیره! باید از خانواده ها و دوران کودکی شروع کرد. اگر سیستم مدارس سمپاد همچنان برقرار بودند؛ خوب بود از آنجا شروع کنیم. با افزودن درس هایی مثل تاریخ (تاریخ تمدن و تاریخ معاصر ایران)و نیز مدیریت و آی تی(بحث روز) و حتی اقتصاد به دروس دبیرستان بچه ها می توان بسیار سهل تر به هدف رسید.

البته باید ورای این آموزش ها، سیاست کلی اعمال شده باشد. هدفهای مقطعی(ست پوینت ها) نباید واضح بیان شوند، بلکه باید دانش گیران را آنقدر ارضا کرد تا خودشان بتوانند راه را انتخاب کنند.

ضمنن تا کنون کسی به وجود یک سیستم برای آموزش نخبه فکر کرده؟ یک سیستم مبتنی بر اطلاعات… روی این هم فکر کنید

دوستان؛با این سیستم رسانه ای امروزی؛ یه جوری به دست همه برسانید؛ به خصوص جناب دکتر؛ متشکرم.

یاعلی مدد است