استاد بشوید. استاد دانشگاه!

بروید استاد بشوید! آقایان، خانم‌ها، دوستان و دشمنان محترم، بروید استاد دانشگاه بشوید.
می‌توانید کلاس‌های سه واحدی‌تان را دو واحدی برگزار کنید. سر کلاس خوش بگذرانید. به جای درس دادن، یک سوم کتاب را برای دانشجویانی که هر ترم پول شهریه ثابت و متغیر و سرویس و بیمه و غیره می‌دهند، روخوانی کنید. امتحان پایان ترم را به شدت آسان بگیرید و بعد زحمت صحیح کردن به خودتان ندهید. بنشینید روی مبل گوشه‌ی نشیمن خانه‌تان، یک لیوان چای بگذارید کنار دستتان. لیست را بردارید و به سلیقه‌ی خودتان جلوی اسم‌ها نمره‌ای بین 12 تا 18 بگذارید.
بعد همین لیست را بدهید یکی از بچه‌های فامیل در سایت وارد کند. فردای همان روز هم به یکی دیگر از بچه‌های فامیل ماموریت بدهید برود نمره‌ها را «تائید استاد» کند. تمام این مراحل را که انجام دادید، وقت آن رسیده که به تلفن‌های کارشناس گروه جواب ندهید.

دو سه هفته‌ای وقت دارید که طرف دانشگاه نروید. اصلاً ترم بعدی هم که با گروه دیگری درس دارید و دیگر چشم‌تان توی چشم بچه‌های گروه مجاور، نمی‌افتد.
اصولاً این نمره‌دادن‌های الکی، خست در نمره دادن، سریع تایید کردن نمره و رسیدگی نکردن به اعتراضات دانشجویان، از جمله بهترین راه‌ها برای کاهش حجم عقده‌های به وجود آمده از دوران شیرخوارگی تا همین سنی‌تان است. خیلی هم کیف دارد.
حالا بروید با حقوق کمی که برای این کارِ زیاد شما می‌دهند، صفا کنید. گوارای وجود!

این روزها؛ رسانه ملی!

مرد می‌گوید: باید همه به نشانه‌ی اعتراض به موضع یک‌طرفانه و دروغ‌ پراکنی‌ها و توهین‌کردن‌های رسانه میلی، آنتن‌های تلویزیونمان را بگذاریم بیرون، توی کوچه!
زن می‌گوید: پس چه طوری جومونگ ببینیم؟!

ما به خرداد پر حادثه عادت داریم؟!

نه می‌توان گفت، نه می‌شود نگفت از کلیدواژه‌های این‌روزها! از وقــاحت و شوک، از تخلف و خشم، از بات.وم و اعـتراض، از پرچم و  دسـتبند سـبز، از رسانه میـلی و رسانه ملی، از دروغ و فریاد، از زنجیره انسانی و شور… از اپیدمی سردرد و افسردگی این روزها، از مشترک گرامی و پیامک‌های نرفته و نُ سیگنال، از تعجب و خشم فراگیر، از فریادهای در گلو مانده و از میهن! میهن…  یاد «نون والقلم» می افتم. من دوست ندارم این روزها را!…